|
Rok 2006 na tle wielkiego ekranu Nie ma to, jak koniec roku. Coś się kończy, coś zaczyna.
Każdy kinoman również z zaciekawieniem spogląda na wszystkie filmy zapowiadane
na nowy rok. Roi się od ekranizacji, sequeli, remake’ów i innych tworów, które
różnie się zapowiadają. Sporo jest pozycji sprawiających wrażenie ciekawych o
ogromnym potencjale. W poniższym zestawieniu znajdziecie przede wszystkim opisy
produkcji komercyjnych, które z pewnością wstrząsną amerykańskim box office,
gdyż trudno typować tu w większych ilościach filmy ambitne, które wrażenie
sprawią na prawdziwych koneserach i krytykach, a nie na przeciętnym widzu, który
wychowuje się wyłącznie na kinie ‘made in USA’. Takie produkcje to właśnie
typowe niespodzianki, a takowe zaprawdę trudno jest przewidzieć. Liczę jednak na
to, że wiele tytułów wymienionych poniżej sprosta postawionym im oczekiwaniom i
odegra niebagatelne znaczenie w sytuacji kinematografii na tle tego roku.
Autor artykułu: Michał 'Dusqmad'
Jaglarz |
|
|||
Z pewnością jedna z najbardziej obiecujących premier
stycznia. Akcja tego filmu ma się toczyć w Zatoce Perskiej w 1990 roku, a widz
śledzić będzie zmagania żołnierzy z amerykańskiego plutonu, biorącego udział w
toczącej się tam wojnie. Sama fabuła nie jest niczym zaskakującym, czy chociażby
oryginalnym. Kilka tych słów chyba wystarczy, aby mieć mieszane uczucia i trochę
wątpliwości w sercu. Postaram się jednak w miarę możliwości je rozwiać, a aby to
uczynić wystarczy rzec jedynie kilka słów. Za kamerą twórca rewelacyjnego „American
Beaty”, a w obsadzie między innymi Jamie Foxx, który bez wątpienia jest jednym z
największych odkryć ostatnich lat. Występy w „Zakładniku” i „Ray’u” powaliły na
kolana większość zatwardziałych miłośników kina. Posypały się liczne nominacje
oraz same nagrody, a wśród nich między innymi Oscar, Złoty Glob... Nic nie
zapowiada nam, iż dobra passa się skończy. To samo tyczy się również postaci
samego reżysera.
Coś zarówno dla dzieci, jak i ich rodziców. Nie muszę
przypominać chyba, że jest to ekranizacja pierwszej części popularnej serii C.S
Lewisa. Film podobnie, jak książka poruszy odwieczny problem walki dobra ze
złem. Mamy oto czterech bohaterów, rodzeństwo: Łucję, Zuzannę, Edmunda i Piotra.
Podczas wakacji trafiają oni na tajemniczą szafę. Szybko odkryją, iż stanowi ona
drzwi to baśniowej krainy, Narnii. Takie światy jednak zawsze żyją własnym
życiem i nie brak w nich licznych intryg i problemów. Bohaterowie będą musieli
oswobodzić krainę i położyć kres panowaniu złej czarownicy. Zapowiada się coś w
sam raz dla tych, którzy lubią fantasy skierowane do nieco młodszych miłośników
gatunku. Zapewne uświadczymy moc typowo baśniowego klimatu doprawionego
ciekawymi zdjęciami i niezłymi efektami specjalnymi, czego dowód stanowić może
sam zwiastun. Oczywiście krąg odbiorców nie jest zbyt szeroki, aczkolwiek na
fali popularności Harrego Pottera twórcy mogą liczyć na niezłe zyski. Sądzę, iż
po prostu wyczuli moment.
Dalsze losy bohaterów znanych nam z „Dogville”. Grace i jej ojciec
po odejściu z Dogville spotykają się w Manderlay. W tym miejscu nie zniesiono
jeszcze niewolnictwa, mimo iż akcja toczy się w latach ’30. Film poruszy przede
wszystkim problem niewoli i rasizmu. Zagraniczni widzowie mieli okazję zobaczyć
go już w połowie 2005 roku, niemniej do nas trafi dopiero za kilka miesięcy.
Taki kraj... Mimo, iż nie śledzę żadnych doniesień jestem pewny, iż nowy obraz
von Triera odniesie sukces przede wszystkim artystyczny. Twórca ten już od
jakiegoś czasu zaliczany jest do grona tych najbardziej utalentowanych, z
którymi wiążemy największe nadzieje. Z pewnością i tym razem pokaże klasę. Warto
wspomnieć, iż odbyły się zmiany w stosunku do „Dogville” na tle obsady. Bryce
Dallas Howard (zapewne nazwisko wiele wam wyjaśnia. Tak, jest to córka Rona
Howarda) zastąpi Nicole Kidman, która to z nieznanych mi powodów odmówiła tym
razem współpracy, zaś Willem Dafoe zastąpi Jamesa Caana.
Nie ukrywam, iż mam pewne oczekiwania wobec tego filmu. Temat
jest nam skądinąd znany i porusza problem, który może być wręcz idealnym
materiałem na dobry, prawdziwy obraz. Bohaterem jest Matt Buckner, student,
który niesprawiedliwie zostaje usunięty z Harvardu. Zamieszkuje z siostrą,
której małżonek rozbudza w nim pewną pasję, którą jest piłka nożna. Wkrótce ów
mężczyzna wprowadzi go w świat obsesyjnych kibiców, chuliganów. W roli głównej
Elijah „Hobbit” Wood. Ciekaw jestem, czy wreszcie stworzy kreacje, która zdejmie
klapki z oczu większości widzów i pozwoli widzieć go w roli innej, niż ta którą
odegrał w ekranizacji „Władcy Pierścieni”. Fakt, film ten odcisnął naprawdę
silne piętno na większości osób, które przyczyniły się do jego powstawania,
aczkolwiek nie oznacza to, iż nie jest możliwa zmiana wizerunku. Mimo, iż nie
należę do zagorzałych przeciwników pirackich kopii poczekam na kinową premierę.
Ciekaw jestem, co za sobą przyniesie.
Czy aby nie będzie to typowe cofnięcie taśmy wstecz? Cóż,
pierwsza odsłona mogła czymś zaskoczyć, druga na taki element zapewne nie będzie
sobie mogła pozwolić, ale swoich widzów mimo to przyciągnie przede wszystkim
dzięki szokującym scenom i sporej dawce przemocy. O fabule trudno mówić wiele.
Otóż chory i jedyny w swoim rodzaju morderca, „Jigsaw” powraca. Jest to powrót w
typowym dla osobników jego pokroju stylu. Tym razem znów kilka osób będzie
musiało zagrać, zabawić się na swój koszt. Zamknięci w klatce, niczym niewolnicy
staną się jedynie pionkami w śmiertelnej i przerażającej grze. Ich życie nigdy
nie będzie już takie, jak dawniej. O ile rzecz jasna przeżyją… Nie wiem, jak wy…
Ja podejmę ryzyko i zagram ponownie!
Dalszy ciąg pełnej mroku wojny między wampirami, a
wilkołakami, zwanymi w tym przypadku Lykonami. Tym razem cofniemy się wstecz do
czasów prehistorycznych i na nowo odkryjemy wątek miłosny Saleny i Michaela.
Możemy liczyć na mroczny, iście gotycki klimat, piękną Kate Beckinsale w roli
głównej, imponujące zdjęcia i nieprzeciętną scenografię. Zapowiada się
nienajgorzej, oczywiście należy wierzyć, iż film przeskoczy poprzeczkę ustawioną
przez poprzednika i w lepszym stylu skorzysta z naprawdę wyśmienitego pomysłu.
Czas pokaże jednak jak to naprawdę będzie wyglądało.
Spielberg jest ostatnio niczym Małysz. Raz skacze wyżej, a
raz niemiłosiernie obniża loty. Wystarczy, porównać „Terminal” z „Wojną Światów”
i już wiadomo o czym mówi drogi autor tegoż to opisu. Tym razem jednak cała
opowieść toczy się w nieco innym klimacie, porusza nowy, jak dla Spielberga
temat. Obraz mówi o burzliwych wydarzeniach, które miały miejsce podczas Letnich
Igrzysk Olimpijskich w Monachium z 1972 roku. Wydarzenie to przerodziło się w
prawdziwą tragedią. Najbardziej przepełnione rozmachem Igrzyska stały się tłem
dla porwania sportowców z Izraela przez palestyńską organizację terrorystyczną,
Czarny Wrzesień. Oprócz tematyki warto zwrócić uwagę na plejadę gwiazd z wyższej
półki. Wśród nich Eric Bana, Geoffrey Rush i Daniel Craig, czyli przyszły James
Bond. Myślę, że śmiało można liczyć na to, iż Spielberg zanotuje wyraźny wzrost
formy, a my otrzymamy naprawdę wykwintne danie.
My name is Fasola, Jaś Fasola. Czy ta kwestia coś wam mówi?
Tak, Rowan Atkinson znowu w akcji, wyjątek od ogólnie przyjętej reguły stanowi
tylko to, że tym razem będzie… pastorem.
Tu właściwie nie ma o czym mówić. Poprzednia część, która
została nakręcona ponad 10 lat temu okazała się wielkim skandalem i prowokacją
do wielu debat. Wtedy to Sharon Stone jako pierwsza pokazała dotąd nie
występującą w wysokobudżetowych produkcjach część kobiecego ciała. Film
wstrząsnął również publicznością na nieco innym tle i nie bez powodu okazał się
wielkim artystycznym sukcesem. Powstanie drugiej części było kwestią czasu. Tak
to jest, iż na ogół aktorzy, którzy przyczynią się do niezmiernego sukcesu danej
produkcji nie dadzą się tak łatwo namówić za drugim razem i nie obejdzie się bez
solidnej gaży. Podobnie było też w tym przypadku, niemniej jednak po tych
dobrych kilku latach wreszcie (czy aby na pewno powinienem użyć tego słowa?)
wszystko doszło do skutku. Okiem wiecznego pesymisty podchodzę do tego z pewnym
dystansem. To, co szokowało kiedyś niekoniecznie musi szokować dziś. Poza tym to
już inne lata, inna Sharon Stone i oklepana do bólu formułka o sequelach filmów
sprzed lat.
Zaryzykuję stwierdzenia, iż jest to bodajże najbardziej
oczekiwany animowany film tego roku. Wcześniejsza część okazała się sukcesem na
miarę „Shreka”, który to dowiódł, iż to co animowane może mieć bardzo, ale to
bardzo szeroki krąg odbiorców. Tym razem zapewne znów z zapartym tchem będziemy
śledzić losy Sida, Manny’ego, i Diega, a także wiewióry, bez której nie byłoby
tej całej afery. „Shrek” pokazał również to, iż stereotyp sequela może zostać
brutalnie obalony. Oby tak było również w tym przypadku!
Sprawa ma się podobnie, jak w przypadku wspomnianego
wcześniej „Nagiego Instynktu 2”. Tym razem jednak wszystko było zależne od Toma
Cruise’a. Jak jednak widać nie ma decyzji, których nie dałoby się podważyć.
Ethana Hunta czeka kolejna z pozoru niemożliwa do wykonania misja. Pierwsza
część była niczego sobie. Po prostu solidne kino akcji z wysokimi aspiracjami.
Druga to już nie to samo. De Palmę zmienił John Woo, a całość idzie wyraźnie w
stronę kina, które ów reżyser niezmiernie preferuje. Tym razem na stołku
reżysera zasiadł J.J. Abrams. Wierzę w sukces kasowy. Na tym się z pewnością
skończy.
Parodiowej hybrydy ciąg dalszy. Najpierw bracia Wayans, teraz
ponownie David Zucher. Już w trzeciej odsłonie mogliśmy się przekonać, iż zmiana
reżysera nie wyszła serii na dobre. Pierwsze dwie części natomiast mimo fatalnej
prasy coś w sobie miały. Sprawnie wyśmiewały znane filmy grozy obfitując w wiele
smaczków zrozumiałych tylko dla ich miłośników. Nie powiem, że filmy te były
dobre, czy błyskotliwe, aczkolwiek wiele scen było naprawdę udanych i zabawnych.
Tym razem mimo zapewnieniom, iż to tylko plotki na celowniku znajdą się
komiksowi superbohaterowie. Pomysł jest niczego sobie, aczkolwiek z góry
wiadomo, iż nie zostanie jakoś szczególnie wykorzystany. W sam raz dla
nastolatków, którzy serię „Strasznych filmów” otaczają kultem. Resztę czekają
raczej mieszane uczucia. Co do tego jestem pewien.
Ekranizacja jednego z największych i najbardziej
kontrowersyjnych bestsellerów ostatnich lat. Sama książka odkrywa przed nami
naprawdę wiele tajemnic wśród których są między innymi sprawy, które pokażą
kościół w nieco innym wymiarze. Wspominając o fabule powiem krótko. Ofiarą
popełnionego w Luwrze morderstwa jest kustosz pewnego muzeum. Zwłoki, które
odnajduje policja przypominają rysunek z idealnymi proporcjami ludzkiego ciała.
Policja twierdzi, że w zbrodnię zamieszany jest profesor z Harvardu, będący
znawcą symboliki religijnej. Jak się okazuje zmarły pozostawił wiele zagadek,
które pomogą wskazać winnych owej zbrodni. W rzeczywistości jednak doprowadzą
one do odkrycia rzeczy, które mają nieco większe znaczenie. Nie zataję również
faktu, że równie interesująco, jak fabuła prezentuje się obsada. W rolach
głównych aktorzy, którzy naprawdę niejedno już osiągnęli, czyli Tom Hanks, Jean
Reno, Audrey Tautom. Nieźle rokuje także sam reżyser. Nazwisko Ron Howard mówi
chyba samo za siebie. Jeden z murowanych kandydatów do miana jednego lepszych
filmów tego roku. Zapewne wieloma notowaniami wstrząśnie w równie wielkim
stopniu, jak książka.
Któż z was nie słyszał o „Omenie”? Toż to klasyk, film, który
na trwale wpisał się do historii horroru, będący ideałem praktycznie pod
względem każdego, najdrobniejszego szczegółu. Pamiętacie zapewne rewelacyjny
klimat, nastrojową muzykę Goldsmith’a i wielce nieprzeciętne aktorstwo. Tak
powracając wspomnieniami też to czuje... To był naprawdę smakowity kąsek, kawior
miłośnika horroru. Oto bowiem pewien zwykły, przeciętny Amerykanin dowiadując
się o śmierci swojego syna, noworodka postanawia zdecydować się na adopcję.
Odtąd wraz z nim i jego żoną mieszka Damian, chłopiec, który wyróżnia się na tle
rówieśników i już wkrótce zmieni ich życie w prawdziwy koszmar. A wiecie, kiedy
się urodził? - szósta godzina, szósty dzień, szósty miesiąc...
Poprzednia część była krótko mówiąc świetna. Ciekawa historia,
niezłe kreacje aktorskie, a przede wszystkim Depp, aktor, który skradł całe to
show. Kolejna część zapowiada się równie ciekawie. Jack Sparrow stoczy tym razem
walkę z władcą głębi oceanu, kapitanem Latającego Holendra, Daveyem Jonesem.
Stawka jest wysoka. Jeśli Sparrow przegra zostanie przeklęty na wieki. W tle
jest jednak jaśniejszy wątek, czyli małżeństwo Willa i Elizabeth. Szkoda tylko,
że młodzi szybciej, niż się spodziewają znajda się w centrum nowej awantury.
Ten, który przewrócił zaledwie kilka stronnic
jakiegokolwiek z komiksów o Garfieldzie wie, iż postać sympatycznego, spasionego
kocura ma ogromny potencjał. My stanowimy jednak inną grupę porównaniu z
amerykańskimi filmowcami, którzy to raczej nie zdawali sobie z tego sprawy.
Otrzymaliśmy powiem typową familijną produkcję z niewielkim cieniem polotu. Nie
wiem, jak wy, niemniej ja zawiodłem się niemiłosiernie. Film osiągnął jednak
całkiem niezły sukces kasowy, co stało się jedną z przyczyn ponownego sięgnięcia
po sprawdzonego bohatera. Tym razem bez optymizmu wiem na co mogę liczyć. Przed
wielki ekran zapraszam więc tylko i wyłącznie niewybrednych.
Postać Supermana jest wam zapewne znana, poprzednie filmy,
czy choćby sam komiks też, więc będzie krótko, zwięźle i na temat. Po sześciu
latach nieobecności Superman powraca na ziemię. Jak jednak szybko się okaże
czekają go kłopoty na drodze uczuciowej. Mimo, że zło działa na coraz większą
skalę bohater postanawia przede wszystkim zmniejszyć dystans dzielący go od
ukochanej. Skoro bowiem ludzie radzili sobie przez te kilka lat muszą radzić
sobie nadal, bez nadprzyrodzonych mocy, bez bohatera. Wiadomo jednak, że nie da
się uciec przeznaczeniu. Jeszcze nie czas, by Człowiek ze Stali przestał się
liczyć w wiadomym biznesie. O tym jak wypadnie ten powrót jeszcze się nie
przekonamy, niemniej gdybając muszę przyznać, że zapewne coś z tego będzie.
Ekranizacje komiksów są coraz lepsze, coraz bardziej na fali popularności, także
nie łatwo będzie przejść niezauważalnie poniżej stojącej dość wysoko poprzeczki.
M. Night Shyamalan to twórca, którego ciągle mi mało.
Raz wypada lepiej, raz gorzej, niemniej trudno odmówić mu zdolności i
olbrzymiego talentu. Największą zaletą kina, które nam prezentuje jest
tajemniczość i niepowtarzalny nastrój, który sprawia, że jego filmy ogląda się
specyficznie, inaczej. Tym razem spod jego pióra wychodzi kolejna, zapewne
nieprzeciętna historia. Cleveland Heep, kierownik pewnego apartamentowca ratuje
tajemniczą kobietę. Już wkrótce okaże się, iż jest ona… nimfą morską, która musi
pokonać drogę która dzieli ją między naszym światem, a jej. Heep zakochuje się w
tajemniczej istocie i postanawia nieść jej pomoc. Ciekawa hybryda będąca bajką
dla dorosłych dzieci? Zobaczymy, zobaczymy… Weźcie jednak pod uwagę nazwisko
reżysera.
21 film z serii o Bondzie, który od chwili premiery
„Śmierć nadejdzie jutro” budzi kontrowersje. Powodem ku temu jest oczywiście
kolejna zmiana na stanowisku Bonda. Tym razem w roli głównej Daniel Craig.
Miłośnicy agenta 007 są rozgoryczeni z powodu tej decyzji, a sam Brosman mówi,
iż producenci powinni już zacząć żałować podjętej decyzji. Trudno spodziewać się
spektakularnego sukcesu.
Trwającym w niewiedzy zdradzę kilka podstawowych
szczegółów. Na początku zaznaczę, iż jest to kolejna ekranizacja, niemniej od
szeregu innych wyróżnia ją fakt, iż książkę napisał… piętnastolatek, Christopher
Paolini. Jest ona opowieścią o wiejskim nastolatku, który pewnego dnia odnajduje
smocze jajo. Już wkrótce okaże się ono przepustką do barwnego świata przygód.
Oto bowiem po tym, jak nieznajomi przybysze mordują jego wuja wyrusza w świat,
aby poznać słodki świat zemsty. Już wkrótce okaże się jednak, iż nie była ona
jedynym powodem owej wyprawy.